Wereld Borstvoedingsweek

Over dankbaarheid, doorzetten en alles daartussenin

Hoera! Het is Wereld Borstvoedingsweek!

We vieren deze week omdat borstvoeding, hoe natuurlijk ook, vaak allesbehalve vanzelfsprekend is. En dus verdient het aandacht, erkenning en ondersteuning.

Vol enthousiasme klap ik daarom mijn laptop open om een mooie blog te schrijven over dit prachtige onderwerp. Maar, voor het eerst weet ik even niet wat ik moet zeggen.

Enerzijds is er al zo ontzettend veel gezegd. Anderzijds lijkt het nooit helemaal goed te zijn wat je zegt.

Want borstvoeding is een gevoelig onderwerp. Het raakt aan verwachtingen, keuzes, ervaringen en die zijn voor iedereen anders. Het lijkt alsof je meteen tegen kunstvoeding bent, wanneer je vóór borstvoeding staat. En hier raak ik totaal verward. Want, als we een internationale auto-week hebben, betekent dat toch ook niet dat we tegen fietsen zijn? We vieren het één, het ander mag ook bestaan!

Als we een internationale auto-week hebben, betekent dat toch ook niet dat we tegen fietsen zijn? We vieren het één, het ander mag óók bestaan.

En precies daarom ben ik blij met de Wereld Borstvoedingsweek. Omdat borstvoeding in onze maatschappij nog altijd geen vanzelfsprekendheid is. Omdat het vaak keihard werken is en er meer steun, erkenning en eerlijke informatie nodig is. En omdat het daarnaast ook zó mooi is.

Borstvoeding is...

Het opstarten met tranen, onzekerheid en tepelhoedjes.

Nachtvoedingen waarin de wereld stil lijkt te staan.

Kolven op je werk, tussen afspraken door.

Je eigen voedingspatroon aanpassend voor je kindje.

Pijn. Twijfels. Schuldgevoelens. Hulp vragen.

Borstvoeding is óók...

Die magische blik van je kleintje tijdens een voeding.

Het onvervangbare drinkgeluid.

Troost kunnen bieden in één seconde.

Een diepe, trotse verwondering over je lijf. Mijn lijf voedt mijn kind.

En het is al die dingen tegelijk.

Ik ben dankbaar dat ik borstvoeding mag geven. Niet omdat het altijd vanzelf ging. Maar omdat ik de juiste hulp kreeg. Omdat ik mijn weg erin vond. En omdat het, net als het moederschap zelf, een proces is van leren, vallen, opstaan en verbinden.

Dus ja, laten we borstvoeding vieren.

Met realisme.

Met erkenning voor ieders verhaal.

Met ruimte voor nuance.

Met liefde.

Want of je nu drie dagen voedt, drie jaar, of helemaal niet, als we íets kunnen gebruiken als moeders, dan is het erkenning, zachtheid en een arm om ons heen.

En precies daarom, vond ik het tijd om mijn eigen borstvoedingsverhaal met jullie te delen. Doodeng, maar het juiste moment.