Borstvoeding, mijn verhaal

Ik zal eerlijk zijn. Ik vind het spannend om dit te delen.

Waarom precies? Geen idee. Misschien omdat er zoveel beladenheid is rond het onderwerp borstvoeding. Iedereen heeft er een mening over en wat je ook zegt, het lijkt nooit helemaal goed.

Tijd om dat te doorbreken. Tijd om weer verhalen met elkaar te delen. Echte verhalen. Rauwe verhalen. Mooie verhalen. Moeilijke verhalen.

Want elk verhaal kan je inspireren, ondersteunen of simpelweg even laten voelen: ik ben niet de enige.

Dit is mijn verhaal. Over pijnlijk beginnen, doorzetten, vallen, opstaan en uiteindelijk… genieten.

11 oktober, 11 minuten over 1 ’s middags.

Daar lag ze dan, een klein, glibberig frummeltje op mijn borst. Ik was op slag verliefd. We keken elkaar aan, allebei niet wetend welk avontuur ons te wachten stond. Mijn dochter deed haar eerste poging om te drinken. Voor ons allebei was dit nieuw, gek, moeilijk en tegelijkertijd zó natuurlijk.

Het fysieke gevoel van die eerste voeding kan ik me niet meer herinneren. Maar mentaal? Mentaal maakte ik een enorme transformatie door: van zwangere vrouw naar moeder.

De eerste dagen hadden wij beide geen idee wat we deden. Het aan happen ging dan ook moeizaam en was pijnlijk. Elke voeding schoot ik tegen het plafond van de pijn.

Samen met mijn kraamverzorgster probeerden we verschillende houdingen. We hielden alles in de gaten: lipjes, kin, timing, techniek. Alles klopte, en toch bleef de pijn.

Mijn verloskundige stelde me gerust: ook dit hoort erbij. Bij sommige vrouwen doet het meer pijn dan bij andere. Het is de opstart. Het zou na een week beter worden. Ze merkte wel op dat het tongriempje van mijn dochter wat kort was, maar klieven was niet direct nodig. Dus ik zette door.

Voeding na voeding. Dag na dag. Pijn op pijn.

Het herstel van mijn bevalling ging wonderbaarlijk goed, ik had immers homeopathie ingezet, maar toch ik voelde me ellendig. Ik had net de zwaarste work-out van mijn leven achter de rug, en dan ook nog deze pijn, keer op keer. Maar, ik was volledig toegewijd. Paste mijn complete voedingspatroon aan en weigerde paracetamol, uit angst dat mijn dochter er iets van binnen zou krijgen via de melk. Nu mijn hormonen weer wat in balans zijn, zie ik dat ik misschien wat streng was voor mezelf.

Kloven en doorzetten

Na anderhalve week besloten we het tongriempje tóch te laten klieven. Het gaf enige verlichting, maar mijn tepels zaten inmiddels vol kloven en scheurtjes. Het herstel ging moeizaam, en elke voeding maakte het erger. Toch bleef ik doorgaan. Clustervoedingen, regeldagen, troostmomenten, alles. Ik gebruikte lanoline, heilwol, en ’s nachts tepelhoedjes, omdat de pijn dan moeilijker te verbijten was.

Hoe ik het volhield? Mijn dochter groeide als kool. Binnen een paar dagen zat ze alweer op haar geboortegewicht en met de week werd ze molliger, sterker en gezonder. Dát gaf me de motivatie om door te gaan. Haar groei was mijn bevestiging dat het érgens goed voor was.

Haar groei was mijn bevestiging dat het ergens goed voor was.

En toen… na zes weken afzien… Ik maakte me klaar voor weer een voeding. Ik zette me schrap en ineens… géén pijn. Ik barstte in tranen uit. Mijn man kwam naast me zitten en vroeg bezorgd: “Gaat het, lieverd?” Ik keek hem aan en snikte: “Het doet geen pijn meer.”

Ik keek hem aan en snikte: "Het doet geen pijn meer".

Na ongeveer 350 voedingen met tranen van pijn, kon ik voor het eerst écht genieten. Eindelijk voelde ik ontspanning. Eindelijk kon ik uitkijken naar het volgende voedingsmoment.

Mijn tepels bleven gevoelig, maar de scherpe pijn was weg. Mijn dochter en ik vonden elkaar. We voedden, lachten en vielen samen in slaap.

Een maand later kreeg ik een borstontsteking. Weer pijn, weer ongemak. Maar met homeopathie, rust en de liefdevolle zorg van mijn man kwam ik ook daar doorheen.

Borstvoeding werd een bron van kracht

Na drie maanden kon ik écht zeggen dat ik genoot van borstvoeding geven. Ik was zó dankbaar dat ik zes maanden verlof had genomen. Dankbaar dat ik de tijd en rust had om fulltime te kunnen voeden. Maar, na drie maanden kwam ook het moment dat ik langzaam uit de babybubbel stapte. En ineens was daar het onbegrip. Ik kreeg de gekste vragen van volslagen vreemden; waarom ik geen alcohol dronk op een feestje, zo ongezellig. Waarom ik zelf mijn dochter op bed wilde leggen, papa is toch thuis? Of de onvermijdelijke vraag:“Wanneer stop je er nou eens mee?”.

Alsof stoppen een logische keuze is bij een tegenslag!

Alsof borstvoeding alleen maar oké is als het makkelijk is. Alsof stoppen de logische keuze is bij een tegenslag. Ik vroeg hun toch ook niet wanneer zij met hun baan zouden stoppen als het zwaar is?

Hoewel ik ook veel support kreeg, woog dit onbegrip zwaarder en maakte het me soms onzeker. Zeker rond de zes maanden, toen we weer in een regelweek zaten (wat niemand je verteld). Mijn dochter wilde alleen maar drinken, en ik voelde me leeg. Letterlijk en figuurlijk. Ik dacht dat ik tekortschoot, totdat ik leerde dat dit volkomen normaal was. Gewoon even doorzetten. Mijn lichaam paste zich vanzelf aan. Gewoon weer een regelmoment, alleen deze duurt gewoon wat langer. En inderdaad, na een week waren we weer helemaal afgestemd op elkaar.

De magie van afstemming

En dát is voor mij de magie van borstvoeding; de afstemming. Dat jouw lichaam meebeweegt met jouw baby. Dat je lijf precies aanvoelt wat jouw kindje nodig heeft. Dat je in één seconde troost kunt bieden. Dat je samen groeit, samen leert, samen verbonden bent. Ik ben zo dankbaar dat ik de tijd kreeg (en genomen heb) om in haar tempo te leven. Wat mij betreft is dat de sleutel tot succes, kunnen en durven vertragen. Om een gezamenlijk, langzaam, tempo te vinden en vol te houden. En nu, bijna twee jaar later, geef ik nog steeds borstvoeding. Met trots.

En nu, bijna twee jaar later, geef ik nog steeds borstvoeding. Met trots.

Wat deze reis me gaf

Deze ervaring heeft alles veranderd. In september begin ik aan de opleiding tot lactatiekundige. Ik geloof dat elke vrouw die borstvoeding wilt geven, recht heeft op goede ondersteuning. Want ik weet als geen ander dat het niet vanzelf gaat. Dat het echt vallen en opstaan is. En dat borstvoeding gepaard gaat met moeilijke keuzes, twijfels en opofferingen. Maar kan ook zo machtig magisch en fijn zijn. Ik sta te trappelen om vrouwen te ondersteunen in dit bijzondere avontuur.

Ik ben ook benieuwd naar jouw verhaal! Deel je het met me?

Liefs, Tilly